Sjoenkel rules

Ik spaar Limburgse muziek. Als ik in Limburg zou wonen, zou ik zeggen dat ik van Limburgse muziek houd. Maar ik woon in Amsterdam, en dus spaar ik Limburgse muziek. Of ik ben erin geinteresseerd. Hoe dan ook. Jo Erens, Carboon, Rowwen Heze, Ge Reinders, Sjeng Kraft en Beppy, Johnny Blenco, ik geniet ervan.
En als je bezig bent, gaat het vanzelf verder. Zo heb ik Arno Adams leren kennen, en Lex Nelissen en Ton Engels. Maar ook Schintaler en Neet oet Lottum. En zelfs Pikkatrillaz. Old school hip hop uit Maastricht.
Wat is de gemeenschappelijke noemer? Het Limburgs dialect? Ja, maar niet alleen. Het is de Sjoenkel. Sjoenkel is voor Limburg wat funk is voor de zwarte VS, en de samba voor Brazilie. Sjoenkel is de luiste dans ter wereld.
Je gaat aan tafel zitten met een grote pul bier voor je, je haakt de armen in die van de mensen naast je en je beweegt met z'n allen van links naar rechts. Er zit nauwelijks iets in van wat dansen leuk maakt. Geen erotiek, geen lichamelijk contact, geen fysieke inspanning, nee, alleen maar waggelen.
En juist daarom is het zo bijzonder dat sjoenkel door alle Limburgers, jong of oud, rijk of arm, zonder voorbehoud wordt omarmd. En zonder onderscheid. Dus zowel singer-songwriters, carnavalszangeressen, popbandjes en dansorkesten.
Dat is on-Hollands. Het is zelfs niet-westers. Het doet me denken aan Afrika, of Latijns-Amerika. Wat nou low culture en high culture!
Binnenkort zal ik er in detail op ingaan, met close-listening van speciale nummers. Onthou tot dan: sjoenkel rules!